Onno's Blog

Een blog geïnspireerd door het fietsen maar niet over het fietsen de laatste foto in de serie daargelaten.

Veel van onze fietsritten zijn in dit gebied. Soms beginnen die van Sara & Billy’s huis in West-Rush. Dan, al fietsende zie ik vaak landschappen die ik wil fotograferen maar ik hou er vaak niet van om tijdens het fietsen te stoppen alleen om een foto te maken – de strijd tussen twee hobbies. Een paar dagen geleden was er een mooie zonnige dag. ‘s Ochtends deed ik de camera plus statief in de auto om dan ‘s avonds na het werk over de landwegen te zigzaggen op zoek naar wat ik zag tijdens het fietsen. Dit is lastig vanwege het grote verschil in snelheid en oogpunt in de auto vergeleken met de fiets.

Terwijl ik aan het fotograferen was rond twee boerderijen bij Quaker Road en River Road waren een drietal jongelui in het veld aan het werk. Na een tijdje kwamen ze eens over om te informeren: ben ik van RIT (een lokale universiteit)? Die heeft kennelijk een aantal agricultuurprojecten in de buurt. Nee, legde ik uit, we fietsen hier vaak in de buurt en dan denk ik altijd, ik zou hier eens moeten komen met een camera. Vanavond is er mooi laag strijkend licht en dus…

Eén foto ging niet zoals ik die in gedachten had: de zon stond aan de verkeerde kant. Dit is vlakbij East River en West Rush. Als we hier op de fiets langskomen aan het begin van de rit dan is het (vroege) ochtend. Nu is het avond…

De foto’s staan in op smugmug.com.

In de acht jaar dat ik hier woon ben ik nog niet naar de Public Market geweest. De fototrip van gister telt niet. Ik was daar rond het midden van de middag wat was te laat was voor de markt hoewel een paar stalletjes nog open waren.In plaats daarvan was de focus van de trip de gebouwen en de treinrails in die omgeving. Samen met de harde wind, de dwarrelende sneeuw hoopte ik enige foto’s met karakter te kunnen nemen. Of ik daar in slaagde kan je zelf zien in de galerie.

Deze foto’s zijn met Snapseed op m’n iPad ge-edit. Ik begin verliefd te raken op die applicatie! Nik Software heeft nu ook een Mac OS versie uitgebracht.

Om de discussie van de vorige post op te pakken, ik heb een nieuw thuis gevonden om de foto’s tentoon te stellen. Zoals ik toen schreef gaat Apple de MobileME Gallery beëindigen en dus was ik naar een nieuwe plek op zoek. Ik plaats foto’s ook op Flickr hetgeen leuk is voor commentaar enzo maar ik vind de presentatie opties niet mooi en die web pagina’s zijn erg druk. Na enig zoeken kwam ik bij smugmug.com. Dat heeft het zulke presentatie mogelijkheden als MobileME, het integreert met Aperture, het ziet er ook mooi uit op een iPad. En dus is onno.smugmug.com het nieuwe fotografische thuis. Laat me weten wat je er van vindt!

Gisterochtend en vrijdagavond waren ook productief voor een andere hobby: de website voor Day Rides, nu hernoemd als Impromptu Rides: impromptu.onno.com. In twee of drie dagen gaan we live met de nieuwe versie waar ik de laatste paar weken mee bezig ben geweest. En ik heb ook goede progressie gemaakt met de Club Rides app voor het ’12 fietsseizoen. Als alles goed gaat wordt die nog vandaag of anders morgen naar Apple gestuurd.

Gisteravond was zo ongeveer de eerste kans deze winter om sneeuwfoto’s te maken. En, daar het avond was, een gelegenheid om ook weer nachtfoto’s te maken. Ik zou Cindy later die avond in Charlotte ontmoeten om over de nieuwe functies van de Day Rides, nu hernoemd tot Impromptu Rides, web site te praten. Ik ging wat eerder van huis weg met statief en camera in touw.

Ik ben een paar keer eerder op foto-excursie in Charlotte geweest. Het heeft een bepaalde aantrekkingskracht. Nu eerst bij de vuurtoren en het (verlaten?) treinstation rondgewandeld en daarna naar de pier. Daar zag ik dat de sneeuw en de donkere wolken nog een paar fotografen inspiratie bezochten. Er is iets lolligs met sneeuw, het vallende licht en de straatverlichting die net aan is.

 De fotos kun je op Flickrr terugvinden. Als onderdeel van hun move naar iCloud sluit Apple de MobileME fotogallerij af die ik totnutoe gebruikte. Hetgeen me eraan herinnert dat ik tot juni heb om kapotte links in oude blogposts te repareren…

Op weg naar werk ‘s ochtends rij ik via Empire Boulevard in Webster naar de 590 snelweg. Empire Boulevard loopt langs Irondequoit Bay. Als het licht juist is, is dit vaak een mooi uitzicht hetgeen me doet denken dat hier eens met statief en camera moet stoppen.

Sinds de trip naar Boston geen noemenswaardige fotografische activiteiten gedaan hebbende – de incidentele iPhone foto daar gelaten – is de behoefte de laatste weken steeds groter geworden om daar eens wat aan te doen. De afgelopen weekenden werden keuzemomenten tussen de fiets en de camera. Het weer is hier nog steeds geweldig, zeker voor November, en dus won de fiets steeds tot deze zondag. En zelfs toen was het een close call, ook al omdat er nu iemand is die de fietsritten nog leuker maakt.

Zoals deze blogpost aantoont won de camera toch deze ochtend. Ik had de wekker voor 6 uur gezet en slaagde er in even na zevenen de deur uit te gaan met genoeg tijd voor de zonsopgang van 7:25. Er waren twee locaties die ik wilde proberen: de zuidkant of onderkant van de baai, en de noordkant. De eerste betekent de zon in de rug en strijklicht, de ander tegenlicht. I besloot het in die volgorde te doen.

Een andere reden om eindelijk eens de camera mee uit te nemen was mijn lens baby. Ik had ‘m al weken geleden gekocht, maar uitgezonderd van een paar indoor shots had ik er nog niet mee gespeeld. Een lens baby heeft een kantelbare voorkant zo dat je het focuspunt kan rond bewegen in de foto en ook onder hoek tan aanzien van de camera. Het resultaat: geweldige vervormingen.

De lens baby fotos zijn in Tryon Park in Rochester gemaakt. Veel paden lopen kriskras door het park. Deze mountain bike routes zijn net als ski-hellingen gemerkt. Zelfs de groene routes leken nog behoorlijk lastig. De blauwe en rode zijn zeker boven mijn kunnen.

Het resultaat van de excursie kun je in de gallerij bewonderen.

This week I continued my hobby of taking pictures during airplane travel.

This requires a bit of luck:
- a window seat
- but not above the wing
- window glass that is not scratched
- no cloud cover or nice storm clouds

And of course a continental flight is a little more entertaining than flying over an ocean.

Wander over to the gallery.

Last year on a sunny November day I drove to Sodus Bay for a photo excursion. A year and a month later I decided to see how things would look now. At least that became the plan. I started driving out from Webster along Lake Road to take pictures of what I would see there. But nothing really struck me other than the too obvious snowy christmas postcards. In part this is caused by traveling by car: you’re just going too fast and don’t really see anything. I prefer to walk (or bike) around then you see things that otherwise stay hidden. Thus I arrived in Sodus Bay village without having taken a picture yet and so made the theme of the trip the contrast with last year’s effort.

I am still on the black & white streak although I’m throwing in one color photo at the end of the album in the gallery. I just like very much what the Nikon camera does in the B&W setting.

Last Sunday the sun was low in the sky, there were some clouds and a bit of wind. In other words time to grab the camera, put on the walking shoes and hike about the neighborhood. I moved here in June when the house was finally sold and so a Webster photo trip was more than overdue!

This album builds on the previous black&white excursion. I am falling newly in love with grey tones and I really like the camera’s performance in the b&w setting.

This trip I took off on foot from the front door of the apartment. At first the plan was to focus on autumn pictures. I did take some of those but as you can see from the album those didn’t make it in the final selection. Instead I let myself drive by what I encountered along the way.

Go to the gallery.

One thing I miss since the onslaught of digital photography is playing in the darkroom and doing black&white photography. Occasionally when editing a project I think “oh, that should look good in black and white.” In the photo editing application, I convert the image to black&white but seldom does it really come out as great black&white photos can as with the beautiful Ilford films of old.

My D90 can take be set to take black & white photos. I tried that once before but left the image format setting at RAW only then to be confused at first when the images were all in full color after loading them onto the computer…

This Sunday, remembering that lesson, I ventured out to Irondequoit Bay. I set the camera to black&white and to JPEG. The fun thing about the D90 is that it can also simulate yellow, green and red filters. And so I played with those too even while my photo club days at the SGN High School are quite a bit behind me, having to do a bit of memory surging to recall the effect of each filter.

There is something about black & white so be prepared to see more.

Have a look in the gallery to see how I did.

…or maybe just a little of it…

Last night my friend Mark returned to the live performance circuit with his brother-in-law, Jeff. Their acoustic duo is called Head Space. The performance was at the Cottage Hotel in Mendon, according to Mark’s email “a cool, roadhouse kind of joint. Good food, good drinks, ace sound system, and room for dancing.”

Well, that may be so but that was hard to determine at first. I had programmed the address into the GPS. When I got to the 64 & 251 junction it told I was there, I had arrived. However, nothing was to be seen. All was dark. I examined the four corners of the junction, seeing all the cars parked along the right hand corner and trusting that the GPS was right, it had to be the building on that corner. I parked, found the front door, walked in. Plenty of people inside a dark room: the storm had taken out the power in this area. Candles were out, the beer taps were still working: the party is on!

This evening four bands would be playing starting with Head Space. There was some discussion among the musicians: who needed electricity and how much? Someone found a generator, parked it outside the side door. It had just enough wattage to power the sound board, one lamp (so the sound guy could see what dials he was twisting), a few microphones and two loud speakers (one for the musicians so they could hear what they were doing, and one for the audience so we could hear what they were playing).

Mark and Jeff tuned their guitars and started playing. I believe Mark told me they hadn’t performed in years. Must have been a little unsettling to make the come-back under these circumstances. With just the one speaker I don’t think the musicians could hear themselves very well. But they did great playing songs by the Dead and others for about 20-25 minutes. At the end two little girls walked up to Mark seemingly to request a song. “Not sure we can do anything, we played all the songs we know,” Mark mumbled while bending over to hear them out. It turned to be a Happy Birthday song for a family member.

What was a bit sad for Mark and Jeff, but good for the evening, was that the lights came back on just a few minutes after their performance.

You can find the pictures I took in the gallery. I took some by natural light to give you an idea how dark it was while Head Space was playing.

On Tuesday it was sunny, cold and there was still snow on the ground – the perfect inspiration to take photos. Photos to then use to help my migration from iPhoto to Aperture.

This excursion further more enabled me to take photos of an area I’ve long wanted to photograph, an area where I am often enough, frequently with a camera on my person but I never take time for it: Honeoye Falls as we pass through it on our club bike rides. Every time we ride through the village and past the waterfalls I think “oh, that looks nice, I should photograph this.” But, as some know, I don’t like to stop while cycling if there’s not a cycling specific reason to stop. The result is that in this blog you seldom get to see the terrain we cycle through but instead more often these lunch time pictures.

So instead of Maximilian (ehh, the road bike) I took Dr Frits (ehh, the Mini Cooper) plus of course camera, tripod and much matters.

Sunny winter afternoons are perhaps my favorite days to go photograph because the sun hangs so nicely low in the sky causing the light to stroke over the landscape. The waterfalls were, except for a few streams of water, frozen over. It always amazes me that water flowing so swiftly can freeze.

From Honeoye Falls I went to Canadice Lake. Many of our club rides go past this lake along a lovely quiet bumpy road. Past the lake I turned Dr Frits left onto Reynolds Gull Road, an unpaved road that winds over the hill ridge to the side of Canandaigua Lake. But before getting there I turned right onto Canadice Hill Road through Spencer State Park. In September a bike ride took us this direction and I remembered it being quite beautiful.

The Falls and other photos are in the gallery.

On the way back I stopped in Lima for a drink and walked into a local pub. I sat down at the bar, peered over to the tap station to see what they had on draft and ordered a Labatt Blue.

Next to me an elderly chap and a woman in her thirties were having a bit of an odd conversation. She was, or was pretending to be, very in love with him asked him to have another drink with her. Said he that he needed to phone to see if he can stay out this evening and dug out his cell phone. He finished his call, put away the phone and said that he needed to go home to cook dinner.

He got, started towards the door but lingered at the pool table. In the meantime she started softly singing “Hepatitis, he has hepatitis”. One of the billiards players called out for her to shut up. She kept singing. Another one called to the bartender to call 911 and have her thrown out.
She leaned towards me saying: “He has hepatitis.”
“That is fascinating,” I mumbled.

More calls for 911 and for her to be quiet rang through the bar.

Realizing the time, I finished my beer and left