Onno's Blog

Dat al je kerstwensen in vervulling gaan!

Mijn kerstwens is dat je lid wordt van een organisatie zoals Kiva.org en iemand in nood helpt.

Gisteren las ik een erg interesante opinie over het Sinterklaasfeest en dan met name Zwarte Piet op Slate.com. Het is interesant omdat het een niet-Nederlandse blik werpt op onze traditie. Een paar weken eerder las ik een krantenartikel over de Nederlandse organizatie in Ottawa die een geplande Sinterklaasparade afzegde vanwege racisme en discriminatie protesten ten aanzien van de rol van Zwarte Piet.

In eerste instantie was mijn reactie één van: “Ach, laat het toch. Het is gewoon een onschuldig kinderfeest”. Vrij behoorlijk zoals Jessica Olien beschrijft in dat opiniestuk als ze met Nederlanders hierover wil praten. Dat deed me een stap terug nemen en dit wat objectiever te bekijken.

Ik weet de context niet waarin onze traditie geschapen was aangaande Zwarte Piet maar het is toch waarschijnlijk dat het bouwde op de prevalerende mening van die tijd dat zwarte (of eigenlijk elke niet-blanke) personen kinderen van een mindere god waren; niet zo intelligent, slim, ondernemend, welsprekend, goed gemanierd (nu ja, voeg je eigen favorieten in) als de blanke. Als ik op mijn eigen kindertijd terugkijk in de 60-er en 70-er jaren dan was zeker een deel van dat nog aanwezig in de uitvoering van de rol van Zwarte Piet. Sindsdien, zoals ook het artikel aangeeft, is de rol wel wat gelijker gemaakt maar zeker het visuele beeld is er nog steeds: de Goed Heilig Man is blank en wijs, de helper is zwart en onderdanig.

Ik ben van mening dat het tijd is om de traditie de volgende stap te laten nemen en dit deel los te laten. Het zal moeilijk zijn om de rol te hernoemen en te rebranden. Aan de andere kant als we gewoon “Zwarte” wegnemen en vervangen met zoiets als “Goede”, “Sterke”, “Grote”? Pik een positief motief. Dan rijmen alle liedjes nog steeds. En de zwarte gezichtsverf moet weg. Je kan op geen enkele manier beargumenteren dat iemand er geen racistische of discriminerende intentie in moet lezen. Het maakt niet uit wat onze intentie nu is met de personage van Zwarte Piet, het gaat erom hoe het wordt ervaren.

Laat Zwarte Piet met pensioen gaan en breng de traditie de moderne tijd in.

Mijn pasport verloopt over een aantal weken dus is het tijd voor een trip naar New York City en het Nederlands Consulaat. Eerst dacht ik erover om maandagochtend vroeg naar Manhattan te vliegen en dan ‘s avonds weer terug. Maar toen bedacht ik dat een weekend in Manhattan ook wel leuk is en dan daarna op maandag het pasport gebeuren te doen. Daarnaast was ook een “road trip” met de nieuwe Dr Frits nodig.

Dit creeerde ook een heerlijke fotografische gelegenheid en dus het statief ging mee voor nachtfoto’s op zaterdag en de lensbaby om met straatscenes en architectuur te spelen. Grand Central Station stond op het lijstje. Ten eerste ben ik daar nog nooit geweest, daarnaast is het een prachtige architectuur en Apple had daar net op vrijdag een winkel geopend.

Zondag ben ik eigenlijk gewoon zuidelijk gelopen van 48th Street waar ik logeer tot aan Battery Park met de noodzakelijke koffiepauzes om de voeten rust te geven. Er was een kerstmarkt in Grand Central station met veel standjes van lokale ontwerpers en artiesten. In een park onderweg naar Battery Park, Washington Square Park misschien, ook. Bij één standje stond ik mijn aanwinst af te rekenen. De dame keek naar mijn naam op miojn credit card en zei luidkeels in het Nederlands: “Je bent Nederlander!” We hebben vervolgens lekker nog een tijdje in de moerstall gekletst.

Maandagochtend was het tijd voor de officiele taken. Eerst moest ik nog pasfoto’s laten maken. Tegenwoordig zijn daar zeer specifieke eisen voor: niet (glim)lachen, mond gesloten, oren moeten zichtbaar zijn, recht naar de camera kijken, enzovoorts, enzovoorts. Vlakbij Rockefeller Center, waar het consulaat is, is een fotozaak die zich in deze foto’s specialiseerd. Je vertelt hun welk land en zij weten precies de eisen. Daarna naar de elfde etage van 1 Rockefeller Plaza. Er zijn twee loketten die beiden iemand helpen. Ik ben dus de volgende aan de beurt. Consulaten zijn net postkantoren overal ter wereld, Alles gaat op z’n kalme gangetje. Ze hebben geen concurentie. Je kan niet naar iemand anders voor je pasport. Uiteindelijk ben ik aan de beurt en het gaat eigenlijk allemaal voorspeodig. Een paar minuten later zijn we klaar. Fedex bezorgt over een week ofzo het nieuwe pasport.

Eerst lunchen dan de bagage bij het hotel oppikken, de auto uit de garage halen tegenover het hotel. Tijd om terug te rijden naar Webster, NY. In de buurt van de Delaware Water gap in New Jersey rij ik in de buitenbaan om wat verkeer in te halen. Ik ga ongeveer 75 mijl/uur. Er komt een grote witte SUV achterop. Ik ga terug naar rechts na het inhalen en ga wat langzamer rijden. De SUV komt naast me rijden en blijft naast me. Ik kijk naar links: het is een trooper van de New Jersey State police. Hij kijkt naar mij. Ik ga wat langzamer, hij ook. Als we 60 mijl/uur rijden, rijdt ie door. Voor ons rijdt een open pickup truck. Hij gaat nu naast die pickup rijden. Ze gaan langzamer en nog wat langzamer. We gaan nu 40 mijl/uur. Er worden wat gebaren uit gewisseld. Een klein stukje verder is een afslag voor een rustplaats. De pickup geeft richting aan en gaat de afrit op. De trooper volgt.

Een paar mijl voor Binghamton is het tijd om Dr Frits van de Exxon te laten drinken en ik neem een Quarter Pounder met een vanille milkshake. Lekker verfrist gaat de iPhone aan de auto-stereo getuned naar de Singer/Singwriter genius lijst en we swingen terug naar Webster.

De fotografische resultaten zijn de gallerij te bewonderen.

Op weg naar werk ‘s ochtends rij ik via Empire Boulevard in Webster naar de 590 snelweg. Empire Boulevard loopt langs Irondequoit Bay. Als het licht juist is, is dit vaak een mooi uitzicht hetgeen me doet denken dat hier eens met statief en camera moet stoppen.

Sinds de trip naar Boston geen noemenswaardige fotografische activiteiten gedaan hebbende – de incidentele iPhone foto daar gelaten – is de behoefte de laatste weken steeds groter geworden om daar eens wat aan te doen. De afgelopen weekenden werden keuzemomenten tussen de fiets en de camera. Het weer is hier nog steeds geweldig, zeker voor November, en dus won de fiets steeds tot deze zondag. En zelfs toen was het een close call, ook al omdat er nu iemand is die de fietsritten nog leuker maakt.

Zoals deze blogpost aantoont won de camera toch deze ochtend. Ik had de wekker voor 6 uur gezet en slaagde er in even na zevenen de deur uit te gaan met genoeg tijd voor de zonsopgang van 7:25. Er waren twee locaties die ik wilde proberen: de zuidkant of onderkant van de baai, en de noordkant. De eerste betekent de zon in de rug en strijklicht, de ander tegenlicht. I besloot het in die volgorde te doen.

Een andere reden om eindelijk eens de camera mee uit te nemen was mijn lens baby. Ik had ‘m al weken geleden gekocht, maar uitgezonderd van een paar indoor shots had ik er nog niet mee gespeeld. Een lens baby heeft een kantelbare voorkant zo dat je het focuspunt kan rond bewegen in de foto en ook onder hoek tan aanzien van de camera. Het resultaat: geweldige vervormingen.

De lens baby fotos zijn in Tryon Park in Rochester gemaakt. Veel paden lopen kriskras door het park. Deze mountain bike routes zijn net als ski-hellingen gemerkt. Zelfs de groene routes leken nog behoorlijk lastig. De blauwe en rode zijn zeker boven mijn kunnen.

Het resultaat van de excursie kun je in de gallerij bewonderen.